9 Ocak 2010

...


Son zamanlarda nete girip bloga baksamda içimden yazmak gelmedi. Çünkü haftaya ve böylece yıla çok üzücü bir haberle başladık.

Çok sevdiğim ve yürekten abim saydığım bir büyüğümü kaybettik.

Şu anda gönlümden çok şey geçse de gördüm ki yazamıyorum.

Bir tarafım "neden" diye isyan ederken diğer yanım "ama artık acı çekmiyor" diyor. Bir yanım "zaten neden o? neden o bunca zaman hastaydı ki?" diye sorarken diğer yanım "herşeyde bir hayır vardır, mutlaka bunda da onun için bir hayır vardı. zaten Tanrı sevdiği kullarından çok uzun süre ayrı kalamaz yanına alırmış demezler mi?" diyor.

Tüm bu gel gitlerde sanırım metanetli tarafım daha ağır basıyor.

Üzgünüm, hem de çok üzgünüm. Ailemizden biri yüreğimizden bir parçayı alıp gitti.

Ama biliyorum ki güçlü olmam lazım. Çünkü o bizi böyle görmek istemez, buna çok üzülürdü.

Abiciğim, mekanın cennet olsun....

6 yorum:

NarincE dedi ki...

Başınız sağolsun Sevgi'ciğim. Şimdi gördüm. Ne desem ki başka bilemedim.

Sevgi Küçük dedi ki...

Neclacığım çok sağol. Varlığın yeter...Çok sağol gerçekten.
Üzgünüm ama zaman herşeyin ilacı.

öykü dedi ki...

Sabırlar dılıyorum
Insanların sevdıklerınden
bu sekıld ayrılması cok zor..
alısmak ta zor
ama yasanıyor herseye ragmen..
guc ve sabır dılıyorum...

Sevgi Küçük dedi ki...

Yazdıklarına katılıyorum Öykücüğüm. Ve çook teşekkür ederim. İyi ki varsın :)
Hayat böyle ne yazık ki...Bir gün de birileri bizim arkamızdan bunları söyleyecek. Ölüm ne zaman gelecek bilmiyoruz. Ama o zamana kadar güzel güzel yaşayalım.
Sevgiler

asyaselda dedi ki...

canım başınız sağolsun ...geç oldu bende okuyup yazamıyorum bu aralar..
tekrar sabırlar diliyorum

Sevgi Küçük dedi ki...

Canım benim çok sağol. Mekanı cennet olsun. Biliyorum ki artık acıları ve üzüntüleri bitti. Bu da tek tesellim.
Çok öptüm seni