26 Kasım 2006

Büyük Utanç

Yıllar önce Elçin Tapan' ın "Ben Mutlu Bir Down Annesiyim" isimli kitabını okumuştum.

Kitap, ailenin büyük heyecan ve umutla beklediği bebeklerinin zihinsel engelli olduğunu öğrendikleri an yaşadıkları şok ile başlıyordu. "Neden o?" sorusuna cevap bulmak çok zordu ama bebeğin geleceği için karar vermek daha da zordu; bu bebek dünyaya gelmeli miydi gelmemeli miydi?

Aile gerçekten takdir edilecek bir fedakarlık yaptı ve yaşayacaklarının bilincinde çocuklarından vazgeçmedi; sevgi ile bağırlarına bastı, o kadar ki sevgili Erel hiç bir zaman "anormal" olduğunu hissetmeden hayatına devam etti.

Kitap beni çok etkilemişti. Aynı durumda ben olsam ne yapardım, bunu uzun süre düşündüm. Evet, insan lafa gelince rahatlıkla "Aa! Tabii ki ben de öyle yapardım. Evlat bu, hiç terkedilir mi?" diyor ama ya uygulamaya gelince? Sabırla, ilgiyle, sevgiyle ve fedakarlıkla hayatını sürdürmek; yapamadıkları için onu suçlamamayı öğrenmek ve yaşattıkları için onu affedebilmek... Aslında çok zor bir karar.

Peki, diyelim ki ailenizden kimsede zihinsel bir engel yok ve sizin böyle fedakarlık yapmanız gerekmiyor. Ama dışarıda bir çok aile bu sorunla karşı karşıya. Onlarla karşılaştığınızda vaadettiğiniz kadar anlayışlı ve yardımsever misiniz? Cevap vermeden önce iyi düşünün lütfen.

Engeli bir insanı "anormal" olarak ve belki bir "ucube" gibi görüp dışlamak kolaydır çünkü böyle davranmak çaba gerektirmez, ama doğru olan onların farklılıklarının bilincinde olup iletişim kurmak değil midir? İçinde bulunduğumuz dünyayı her türlü canlı ile birlikte paylaştığımızı ve onların da en az bizler - yani biz normal insanlar- kadar söz sahibi / hak sahibi olduğunu unutmadan yaşamamız gerekmez mi?

Bu soruların tümüne olumlu cevap veriyorsanız anlatacağım olayı siz de benim gibi insanlığınızdan utanarak okuyacaksınız demektir.

Ankara Devlet Tiyatroları Altındağ Tiyatrosu' nda 25.11.2006 tarihinde 'Son Kuşlar' isimli oyun sergileniyordu ve ben de izleyiciydim. Başta herşey normaldi, olması gerektiği gibiydi. Genci - yaşlısı, eğitimlisi - eğitimsizi, kadını - erkeği, engelsizi - engellisi, salonda bulunan herkes oyunu izliyordu.

Semih Sergen tarafından yazılan oyundaki karakterlerden biri komik bir tiplemeydi ve bazı sözleri ya da haraketleri salonda gülüşmelere neden oluyordu.

İşte ne olduysa bundan sonra oldu. Yaşını başını almış bazı 'normaller' (?) salondaki zihinsel engelli bir izleyicinin verdiği tepkileri 'uygun' görmediler!? Rahatsız oldukları için oyunu izleyemiyorlarmış! Ve bu nedenle bu insanların içeri neden alındıklarını, neden oyunu izlediklerini sorgulayıp onları orada istemediklerini belirttiler.

Sırf bize benzemedikleri için insanları dışlamak...Onların hak sahibi olmadığını belitecek kadar kendini üstün görmek...

Burada üstünlük nedir? İtiraz edip, karşısındakine saygı duymayan bu insanlar ya oyundan çıktıktan sonra bir kaza sonucu zihinsel engelli haline gelseler ne olacak? Sonuçta her sağlıklı insan potansiyel engelli değil midir?

Tarihi, zayıfa verdiği desteklerle dolu, güçsüzü koruması ile övünen ve dini, dili ve ırkı ne olursa olsun ayrım yapmayan bir ulusun insanlarının, insan olduklarını unutup sırf farklılıklarından dolayı başka insanlara ikinci sınıf muamelesi yapması beni gerçekten çok üzdü ve utandırdı. Eminim ki sizi de aynı derecede etkilemiştir.

Ama yine de biz onların yaptığını yapmayalım; onlar gibi olup kendilerini normal sanan bu insanları cehaletlerinden dolayı dışlamayalım. Hem onlarla hem de engelli arkadaşlarımızla daha çok bir araya gelelim ve onlara paylaşmayı öğretelim.

Bu yüzden dilerim ki Devlet Tiyatroları Genel Müdürlüğü bu konuda ilk adımı atar ve tüm engelli arkadaşlarımızın oyunlara daha fazla sayıda katılımını sağlar.

10 Kasım 2006

Saygıyla...





Ey Türk gençliği !
Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyeti'ni, ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir.
Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek dahilî ve harici bedhahların olacaktır. Bir gün, istiklâl ve Cumhuriyet'i müdafaa mecburiyetine düşersen, vazifeye atılmak için, içinde bulunacağın vaziyetin imkân ve şerâitini düşünmeyeceksin! Bu imkân ve şerâit, çok namüsait bir mahiyette tezahür edebilir. İstiklâl ve Cumhuriyetine kastedecek düşmanlar, bütün dünyada emsali görülmemiş bir galibiyetin mümessili olabilirler. Cebren ve hile ile aziz vatanın bütün kaleleri zaptedilmiş, bütün tersanelerine girilmiş, bütün orduları dağıtılmış ve memleketin her köşesi bilfiil işgal edilmiş olabilir. Bütün bu şerâitten daha elîm ve daha vahim olmak üzere, memleketin dahilinde, iktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler. Hattâ bu iktidar sahipleri, şahsî menfaatlerini, müstevlîlerin siyasi emelleriyle tevhid edebilirler. Millet, fakr ü zaruret içinde harap ve bîtap düşmüş olabilir. Ey Türk istikbalinin evlâdı!
İşte, bu ahval ve şerâit içinde dahi vazifen, Türk istiklâl ve Cumhuriyetini kurtarmaktır!
Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur!
Gazi Mustafa Kemâl ATATÜRK
20 Ekim 1927

5 Kasım 2006

Bir Gemiyi Batırmak

Bu sabah uyandığımda Ankara karla kaplıydı. Böylelikle kış benim için resmen başlamış oldu.
Bu güzel manzara karşısında elimde bir fincan sıcak çikolata ve yanımda gazetelerle sıcacık evimde oturmuş keyif yapıyordum ki Sabah Gazetesi' ndeki bir haber dikkatimi çekti. Sitede paylaşmadan edemedim:

http://www.sabah.com.tr/cp/hob105-20061105-102.html

Tarihi mirasımıza sahip çıkmıyoruz diye üzülürken bu haberi görmek beni hem çok mutlu etti hem de umutlandırdı.
Umarım bu tür çalışmalar destek görür ve nice güzel örneklerle devam eder.

4 Kasım 2006

Ankara Caz Derneği

Yıllar önce 'Jazz' isimli derginin bir sayısında İstanbul' daki caz derneğinin sadece caz sanatçılarını üyeliğe kabul ettiğini, ama Ankara' daki derneğin herkese açık olduğunu okumuştum.
Bir 'cazsever' olarak hemen numarasına ulaştım ve o gün bugündür derneğin üyesiyim. Sponsorlar ve üyelik aidatı ile finansman sağlayan dernek o zamanlar emekleme dönemi yaşıyordu. Aradan çok kısa süre geçmesine rağmen dernek 'koşmaya' başladı ve birbirinden güzel ve başarılı organizasyonlara imza attı.
Bu sene 10. su düzenlenen Ankara Caz Festivali' de bunlardan biri.
13-25 Kasım tarihleri arasında düzenlecek organizasyonun programını dernek sayfasında bulabilirsiniz.
Ayrıca;
Cumhuriyetimizin ve Başkentimizin hak ettiği çağdaş kültürel zenginliğe ulaşmasına ve kısıtlı imkanlarla düzenlenen festivaller, konserler ve atölye çalışmaları ile Ankara'da ve Anadolu'da cazın kitlelere tanıtımı ve caz müzisyenlerinin desteklenmesine katkıda bulunmak istiyorsanız (*)
ve caz müziğini seviyorsanız, sadece konserleri takip etmekle kalmayın; hemen, şimdi derneğe üye olun.

(*) Dernek sayfasından alınmıştır.